آیتالله شیخ عیسی قاسم که در تاریخ ٢٧ ژانویه ٢٠١٩ به زیارت مرقد استاد خود شهید سید محمدباقر صدر رفته بود، با این جملات روح بلند او را مورد خطاب قرار داد:
السلام عليك يا شهيد الأمة وبطلها، السلام عليك أيها القائد الكبير من القادة الذين ساروا على طريق محمد وآله صلوات الله عليهم أجمعين.
كان سيرك لله، لا لنفسك فقط، وإنما لأمتك، ولقد كانت نظرتك الرحيمة وشفقتك ليس على أهلك فقط، ولا على عراقك، ولا على أمتك وإنما على الإنسانية بكاملها.
كان أفقك من أفق محمد وآله صلوات الله وسلامه عليهم أجمعين، وكانت رحمتك من رحمتهم، وكنت على حكمة وعلم وافرين، وعلى بصيرة نافدة، تنمّ عن تتلمذك الحق على مدرسة النبي صلى الله عليه وآله، وعلي والحسن والحسين والأئمة الأطهار عليهم السلام.
السلام عليك يا سليل الرسالة، يابن رسول الله وتلميذه الحق، يا خليفة من خلفاء الأئمة بالحق.
لقد كنت من أوضح من نصبهم الأئمة عليهم السلام لإمامة هذه الأمة بالنيابة العامة، رحمك الله ورفع درجتك في الجنة، وجزى الأمة عنك خير الجزاء، والسلام عليك ورحمة الله وبركاته.
سلام بر تو ای شهید امت و قهرمان آن، سلام بر تو ای رهبر بزرگ از رهبرانی که بر راه محمد و آل او صلواتاللهعلیهماجمعین گام برداشتند.
سیر تو برای خدا بود، نه فقط برای خودت، بلکه برای امتت، و نگاه رحیمانه و مهربانی تو تنها بر خانوادهات نبود، نه فقط بر عراق تو، نه فقط بر امتت بلکه بر انسانیت بهطور کامل بود.
افق تو از افق محمد و آل او صلواتاللهوسلامهعلیهماجمعین بود، و رحمت تو از رحمت ایشان بود، و تو بر حکمت و علمی فراوان و بر بصیرتی نافذ بودی، که از تحصیل واقعیات بر اساس مکتب پیامبر صلیاللهعلیهوآله، علی و حسن و حسین و ائمه اطهار علیهمالسلام نشان داشت.
سلام بر تو ای نسل رسالت، ای فرزند رسول الله و شاگرد راستین او، ای جانشین از جانشینان ائمه بهحق.
تو از برجستهترین کسانی بودی که ائمه علیهمالسلام برای امامت این امت به نیابت عمومی منصوب کردند، رحمت خدا بر تو باد و مقام تو را در بهشت بالا ببرد، و امت را به بهترین وجه از تو جزا دهد، و سلام بر تو و رحمت خدا و برکات او.
همانا تو از روشنترین مصادیق کسانی بودی که ائمه علیهمالسلام آنها را به نیابت عامه، برای این امت منصوب کرد. خداوند تو را رحمت کند و درجاتت را در بهشت بالا برد و به امت از سوی تو بهترین جزاها دهد.
سلام و رحمت و برکات خداوند بر تو.
🏴 تنها امید مسلمانان آگاه
آن مرد، نماینده تنها امیدی بود که از برای مسلمانان آگاه به جا مانده بود تا مگر تجربه اسلامی به روند روشن و ناب خود و شیوه سرراست نبویاش بازگردد؛ زیرا کژروی در درون و ژرفای این تجربه چونان سر کشیده بود و نیرو گرفته بود و گستره یافته بود که دیگر هیچ امیدی برای فروکوبیاش در کار نبود؛ جز به دستان یگانه مردی همچون علی بن ابی طالب(ع).
از این روست که واقعه ترور آن امام همام ـ هنگامی که در چنین روزی بر زمین نگون شد ـ به راستی سرنگونیِ واپسین امیدِ راستین، تا به روز نامعلوم و گاه ناپیدا، برای برپایی جامعه شایسته اسلامی بر روی زمین بود .
📚 امامان اهل بیت(ع)، ص۲۷۵-۲۷۶.