استعمار و تهیسازی امت
بدون شک انسان جهان اسلام به اسلام بهعنوان دين و رسالتى الهى ایمان دارد كه خداوند آن را به آخرين پيامبرش فرو فرستاده و به كسانى كه خالصانه از آن پيروى مىكنند وعدۀ بهشت و به كسانى كه از آن سرپيچى مىكنند وعدۀ آتش داده است.
اين ايمان كه طى دوران انحراف و بهخصوص پس از آنكه جهان اسلام وارد عصر استعمار شد و استعمارگران تلاش كردند تا آن را نابود كرده، از محتواى انقلابى متكاملش تهى كنند، در بخش بزرگى از مسلمانان بهعنوان عقيدهاى سطحى حيات دارد كه بسيارى از حرارت و گرمابخشى خود را از دست داده است.
به همين جهت، مسلمانان، از اين به بعد ديگر ترجمانى از امت اسلامى كه خداوند آن را امت وسط قرار داده تا گواه بر جهان و بهترين امتى باشند كه براى مردم پديدار شده، بهشمار نمىروند؛ زيرا مقصود از امت اسلامى، تنها گرد آمدن فيزيكى شمارى از مسلمانان نيست، بلكه امت اسلامى به معنى تحمل مسئوليت الهى بر روى زمين، از سوى افراد آن امت است.
📚 اسلام راهبر زندگی، ص٢١۵.
واقعۀ طف همچون قضيهای غمبار و برانگيزاننده آمد تا وجدان امت را تکان دهد و آن را سوی رسالتش بازگرداند و دوباره شخصيت عقيدتیاش را برانگيزاند. بايسته بود که اين نقش را مجموعهای از مردم ايفا کنند؛ کسانی که میتوانستند، با نيروها و عناصری که داشتند، نقش خود را بهشکلی کارساز و مؤثر در زندگی اين امتِ مرده و با درک وضعيت آن، ايفا کنند؛ وضعيتی که فرزدق در سخن خود به امام تصوير کرد و گفت: «شمشيرهايشان عليه تو و دلهایشان با توست».
📚 امامان اهلبیت، ص۴٨۴.